هنر مصریان علوم غریبه است

هنر کلدانیان حساب است

هنر یونانیها تناسب است

هنر رومیان تقلید است

هنر چینیها آداب معاشرت است

هنر هندوها وزن کردن خیر وشر است

هنر یهودیان در مفهوم ویرانی است

هنر اعراب در یاد آوری گذشته ها و اغراق است

هنر پارسیان در عیب جویی است

هنر فرانسویها در کلک و تردستی است

جبران خلیل جبران

 

خبر آمد خبری در راه است                           سر خوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید ...شاید                        پرده از چهره گشاید ...شاید 

 دست افشان ...پای کوبان                            می روم بر در سلطان خوبان

 می روم می روم بار دگر مستم کند               بی سر و بی پا و بی دستم کند 

می روم کز خویشتن بیرون شوم                    در پی لیلا رخی مجنون شوم 

 هر که نشناسد امام خویش را                     بر که بسپارد زمان خویش را

 با همه لحظه خوش آواییم                           در به در کوچه ی تنهاییم 

 ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر                       نغمه ی تو از همه پر شور تر  

 کاش که این فاصله را کم کنی                      محنت این قافله را کم کنی  

 کاش که همسایه ی ما می شدی                مایه ی آسایه ی ما می شدی

هر که به دیدار تو نایل شود                           یک شبه حلال مسائل شود  

 دوش مرا حال خوشی دست داد                  سینه ی ما را عطشی دست داد 

  نام تو بردم لبم آتش گرفت                           شعله به دامان سیاوش گرفت 

  نام تو آرامه ی جان من است                        نامه ی تو خط اوان من است 

  ای نگهت خاست گه آفتاب                           در من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم                                   تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یارومدد کار ما                                 کـــــــــــی و کجــــــــــــا وعده ی دیدار ما

 دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد              به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

 به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم                  تویی که نقطه ی عطفی به اوج آیینم

 

 

دل من دیر زمانی ست که می پندارد

                                                    دوستی نیز گلی ست

                                                                                    مثل نیلوفر و ناز

   ساقه تردی ظریفی دارد  

                                       بی گمان سنگدل است آن که روا دارد

                                                                               جان این ساقه ناز را

                                                                                                           دانسته

                                                                                                                             بیازارد

در زمینی که ضمیر من و  توست    

                             از نخستین دیدار

                                                         هر سخن ، هر رفتار

 دانه های ست که می افشانیم

 برگ وبار ست که می رویانیم

  آب و خورشید و نسیمش مهربانیست

گر بدان گونه که بایست به بار اید

                            زندگی را به دل انگیزترین

 چهره بیارآید

آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف

که تمنای وجودت همه او باشد و بس

بی نیازت سازد از همه چیز وهمکس

زندگی گرمی دل های به هم پیوسنه ست

تا درآن دوست نباشد همه درها

بسته است

                         

 

 

روزگاریست همه عرض بدن میخواهند                              همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند

دیو هستند ولی مثل پری می پوشند                                  گرگ هایی که لباس پدری می پوشند

آنچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند                                 عشق ها را همه با دور کمر می سنجند

 خوب طبیعی ست که یکروزه به پایان برسد                      عشق هایی که سر پیچ خیابان برسد .

 

 

 

 

میلاد مولود کعبه باب امامان فخر شجاعان یاریتیمان مظهر زهد تقوی همدم زهرا (س) مبارک

قران بجز وصف علی آیه ندارد

اسلام بجز حب علی پایه ندارد

گفتم روم در سایه لطفش نشینم

دیدم علی نور است وهیچ سایه ندارد

وقتی نالهای خرد شدنت زیر پای عابران نوای دلانگیز شد چه فرق می کند برگ سبز کدام درخت بودی درخت از برگ خسته می شود پاییز بهانه است

                           

ادمک اخر دنیاست بخند

ادمک مرگ همین جاست بخند

ان خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دستخطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

فکر کن گریه چه زیباست بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست

تازه انگار که فردا ست بخند

راستی آنچه که یادت دادیم

پر زدن نیست که در جاست بخند

آدمک نغمه آغاز نخوان

به خدا اخر دنیا ست بخند

(شاعر نمی دانم)

عشق عشق می آفریند.عشق زندگی می بخشد.زندگی رنج به همراه دارد.رنج دلشوره

می آفریند.دلشوره جرئت می بخشد .جرئت اعتماد به همراه دارد اعتماد امید می آفریند

 امید زندگی می بخشد  زندگی عشق به همراه دارد و عشق عشق می آفریند

 

 

در بی نهایتی که میان

           گاهواره و گوراست

      گاهواره یا گور

                     کدامین آغاز راه است