خبر آمد خبری در راه است                           سر خوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید ...شاید                        پرده از چهره گشاید ...شاید 

 دست افشان ...پای کوبان                            می روم بر در سلطان خوبان

 می روم می روم بار دگر مستم کند               بی سر و بی پا و بی دستم کند 

می روم کز خویشتن بیرون شوم                    در پی لیلا رخی مجنون شوم 

 هر که نشناسد امام خویش را                     بر که بسپارد زمان خویش را

 با همه لحظه خوش آواییم                           در به در کوچه ی تنهاییم 

 ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر                       نغمه ی تو از همه پر شور تر  

 کاش که این فاصله را کم کنی                      محنت این قافله را کم کنی  

 کاش که همسایه ی ما می شدی                مایه ی آسایه ی ما می شدی

هر که به دیدار تو نایل شود                           یک شبه حلال مسائل شود  

 دوش مرا حال خوشی دست داد                  سینه ی ما را عطشی دست داد 

  نام تو بردم لبم آتش گرفت                           شعله به دامان سیاوش گرفت 

  نام تو آرامه ی جان من است                        نامه ی تو خط اوان من است 

  ای نگهت خاست گه آفتاب                           در من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم                                   تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یارومدد کار ما                                 کـــــــــــی و کجــــــــــــا وعده ی دیدار ما

 دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد              به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

 به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم                  تویی که نقطه ی عطفی به اوج آیینم

دل من دیر زمانی ست که می پندارد

                                                    دوستی نیز گلی ست

                                                                                    مثل نیلوفر و ناز

   ساقه تردی ظریفی دارد  

                                       بی گمان سنگدل است آن که روا دارد

                                                                               جان این ساقه ناز را

                                                                                                           دانسته

                                                                                                                             بیازارد

در زمینی که ضمیر من و  توست    

                             از نخستین دیدار

                                                         هر سخن ، هر رفتار

 دانه های ست که می افشانیم

 برگ وبار ست که می رویانیم

  آب و خورشید و نسیمش مهربانیست

گر بدان گونه که بایست به بار اید

                            زندگی را به دل انگیزترین

 چهره بیارآید

آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف

که تمنای وجودت همه او باشد و بس

بی نیازت سازد از همه چیز وهمکس

زندگی گرمی دل های به هم پیوسنه ست

تا درآن دوست نباشد همه درها

بسته است